Rozkrój płyt z własnych wymiarów
Wpisz posiadane płyty lub resztki i potrzebne prostokątne części. Wszystkie wymiary podaj w milimetrach.
Dane są w tej karcie, bez automatycznego zapisu. JSON zachowuje wymiary i własne napisy; przy otwarciu sprawdzisz go przed zastąpieniem danych. Cofanie jest dostępne do następnej edycji.
Sprawdź projekt przed otwarciem
Wpisz szerokość i wysokość płyty oraz pierwszej części, aby zobaczyć schemat.
Schemat na ekranie i wydruku jest pomniejszony, nie ma skali 1:1. Kieruj się podanymi wymiarami. CSV otworzysz w arkuszu; pozycje mierzymy od lewego górnego rogu płyty.
Jak układamy części?
Sprawdzamy 16 wariantów kolejności prostokątów i podziału wolnych miejsc. Wybieramy wariant z największą liczbą rozmieszczonych części, potem z mniejszą liczbą użytych płyt i mniejszą ich powierzchnią. To heurystyka. Może pominąć układ, który znalazłby człowiek lub inny program; nie gwarantuje najmniejszego odpadu.
Każda część powstaje przez najwyżej dwa proste cięcia przez cały aktualnie wolny prostokąt. Uwzględniamy rzaz między elementami. Przy brzegu płyty niewykorzystany pasek węższy od rzazu znika w cięciu. Szara powierzchnia schematu obejmuje ścinki i miejsce cięcia; biały prostokąt jest częścią.
Dla płyty 1000 × 500 mm dwie części 500 × 500 mm pasują przy rzazie 0. Przy rzazie 3 mm druga część już się nie mieści. Same pola powierzchni nie wystarczą do planowania cięcia.
Sprawdź przed cięciem
Używaj płyt tego samego materiału, grubości i kierunku. Przy wyłączonym obrocie pierwszy wymiar każdej części zachowuje kierunek pierwszego wymiaru płyty. Nie modelujemy obrócenia całej płyty ani osobnych zasad dla każdej części.
Model nie dodaje naddatku na krawędziowanie, szlifowanie i okleinę. Nie przygotowuje instrukcji CNC, skosów ani złożonych kształtów. Sprawdź pomiar, narzędzie i bezpieczną możliwość wykonania cięć. Części bez miejsca pokazujemy osobno; nie są gotowymi elementami rozkroju.
Policz zakup materiałów, fragmenty powierzchni lub rolki tapety.